Bizim Öykülerimiz

Endometriozis hastalarından

Endometriozis Öyküm

Öncelikle hepinize yüce Rabbimden sağlık diliyorum. Bu hastalıkla 18 yasında tanıştım ve şu an 22 yaşındayım. Öncelikle her hastalık kendince zor, ama bizimkisi ise sonucu belli olmayan ameliyat ile de tam sonuç alamadığımız, yine tekrarlama riski olan bir hastalık… Bu konuda çok makale okuyan biri olarak, artık bu hastalıkla yaşamayı öğrendim, diğer arkadaşlarımdan farklı olmayı, yaşamımın her zamanında kendime dikkat etmeyi öğrendim. Bunları yazarken bile gözlerim doluyor, çünkü gerçekten çeken bilir bu hastalığı… 1,5 Sene önce kisti patlayan biri olarak artık bu hastalığı benimseyen biriyim ve kendime çok dikkat ediyorum: Yemek düzenimde kesinlikle tavuğa yer vermiyorum, yumurtanın ise genellikle organik olmasına özen gösteriyorum, ağır bir şey kaldırmıyorum… Arkadaşlarım ile bir şey yapacaksam genelde kendi regl dönemime bakıp, hayatıma dikkat ediyorum; çünkü adet zamanlarımda dışarı çıkmam mümkün olmuyor... Tek korkum bu hastalık yüzünden ileride çocuk sahibi olamamak… 1 sene Yasmin kullanıp doktor kontrolünde 2 aydır Visanne’a başladım. Allah'tan sadece sağ ve sol overimdeki kistlerin 3 cm düşmesini bile sevinçle karşılayacak kadar istiyorum...

Hepimize Rabbimden şifa diliyorum...

Endometriosiz ve ikizlerim

On yıllık evliliğimde iki aşılama iki tüp bebek tedavisi negatif sonuçlandı. Endometriosiz olduğumu öğrendim ve hemen laporoskopi ile ameliyat oldum. Sonrası acilen tüp bebek tedavisi ve mutlu son. Tek bedende uç kalp atıyordu. Dünyalar benim oldu. Çocuklarım neredeyse iki yaşına girecek ama hala çikolata kist mücadelem devam ediyor. Demek istediğim inanç, çaba ve azim gerekiyor mücadele için.

Ben başardım kuzucuklarım kucağımda, benim gibilere kolaylık diliyorum...

Kistlerim ve ben

Tüm bu hastalıkla mücadele edenlere acil şifalar dileyerek başlamak istiyorum hikayeme, çikolata kisti risklerinden bir olan erken adet görme durumuna bağladığım bu hastalıkla tanışmam 21 yaşımda oldu. İlk adetimi 10 yaşımda görmüştüm ve 11 yıl boyunca neredeyse tüm adetlerim sancılı geçiyordu ve tabii ki normal kabul ediyordum, etmek istiyordum. Ayrıca iğne, kan gibi tıbbi tüm durumlara karşı ciddi bir fobim olduğundan asla bir uzmana gitmeyi de düşünmüyordum. Ta ki 21 yaşımda dayanılmaz olan ağrılar yaşayana kadar. Sancılı adete artık kusma, ateş, aşırı halsizlik eklenmişti. Adet dışında hiç geçmeyen bir karın ağrısı da bir uzmana gitmemin şart olduğunu adeta haykırıyordu. Ve çektirdiğim ilk ultrasonda iki overde de 5 ve 6 cm olmak üzere iki kistim olduğunu öğrendim. Doktorumun ilk söylediği şey acil ameliyat olmam gerektiğiydi. Bekar olmama rağmen açık ameliyatla kistlerim temizlendi. Ancak ameliyatta açılınca bağırsaklar da dahil olmak üzere ciddi yapışıklıklar ve yaygınlık olduğu görülmüş ve mümkün olduğu kadar temizlenmeye çalışılmış ve hatta sol yumurtalığımın yarısı da çürüdüğü için alınmıştı. Simdi doktorumun söylediği tek şey vardı evlen ve çocuk sahibi ol. Bu söylediği hem ha denilince olacak bir şey olmadığı gibi evlensem dahi çocuk sahibi olmak kesinlikle düşündüğüm bir şey değildi. Ameliyattan ancak iki sene sonra evlendim ve bu arada araştırma görevlisi olduğum ve masterıma devam ettiğim için çocuk sahibi olmayı kesinlikle düşünmedim. Gittiğim tüm doktorların yeniden kistimin tekrarladığını ve hamile kalmam gerektiğini söylemesine rağmen erteledim. Ve simdi, masterımı bitirdim 2 yıllık evliyim, doktorama başladım ve artık anne olmak istiyorum. Elimde 2,5 cm ve 1,5 cm olmak üzere yine kistlerim, içimde umutlarım... Yarın yeni bir doktorla her türlü tedaviyi kabul ederek gireceğim bir yeni yola başlıyorum. Güzel haberler aldığım gün burada sizlerle paylaşırım, tüm çikolatalı pudinglere umut olması için, eğer olursa...

Sevgiler...

Çikolatalarla tanışmam

Merhaba,

Benim çikolata kistlerimi öğrenmem çok yeni... 10 gün oldu tanışalı. şiddetli kasılma, kramp, kusma ile başladı her şey. 10 yaşımda ilk reglimi olmuştum ve bildim bileli adet dönemlerim hep sıkıntılıdır. Yine öyledir diye düşünürken biranda yaşadığım şoku ve moral bozukluğunu anlatmak imkansız... 1 hafta içinde 5 doktor gezdim. Hepsinin farklı görüş ve önerileri vardı. Kendi doktoruma göre acil ameliyat olmalıydım. Çünkü yaklaşık 5 ve 4 cm boyutlarında yumurtalıklarım da kistler olmuştu. Fırsat buldukça internette araştırdım, okudum ve en doğru kararın içimden gelen sesin söyleyeceğine karar verdim ve bu çarşamba günü olacağım ameliyattan vazgeçtim. Şuan doğum kontrol hapına başladım ve mucizelere inanan bir insan olarak yok olacaklarına inanıyorum... :)

Her şey hayal etmekle başlar!

Bir Doktor Olarak Endometriozisle Yaşamak

Tıp Fakültesi 3. sınıfta endometriozis dersi anlatıldığında bu hastalığın benim başıma gelebileceğini hiç düşünmemiştim. Mens ağrılarım ilk regl olduğumdan beri hep çok şiddetli geçiyordu. Tıp Fakültesi 4. sınıfta hiç geçmeyen, şiddetli olmayan sol yan kasık ağrılarım olmaya başladı. Bunun için rutin kadın doğum, dahiliye ve genel cerrahi muayenelerim oldu ancak hiçbir şey bulunamıyordu. Bu ağrılar 1 yıl sonra hafifledi ve ara ara olmaya başladı. Ben de daha çok psişik semptomlar olarak değerlendirdim ve daha fazla üstüne gitmedim. Beş yıl sonra evlendim. Evlendikten 1 yıl sonra gebe kalamadığım için İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesindeki Kadın Hastalıkları ve Doğum Hocama gittim. Endometriozis düşündüğünü laparoskopi yapmak istediğini söyledi. Laparoskopi ameliyatı sonucunda 2 taraflı yaklaşık 10 cm çaplı iki adet çikolata kisti çıkartılmıştı. Evre 4 endometriozis olarak değerlendirildi ve ben resmen yıkılmıştım. Hemen IVF (tüp bebek) tedavisi planlandı. Şükürler olsun ki bir bebeğim oldu. Kızım 6 aylıkken 2. kez spontan (hiç tedavisiz) hamile kaldığımda hocalarımın şu sözünü anımsamıştım: “Endometrioziste gebe kalmayı başarırsan tedavi olursun ve bu hastalıktan kurtulursun.” Çok mutluydum ancak 10. haftada düşük yaptım. Şu an kızım 8, ben ise 37 yaşındayım. 2. kez hamileliğim için tekrar IVF denemelerine başladım. Bu zorlu yolda benden desteklerini esirgemeyen doktorlarıma teşekkürlerimi sunarım. Allah hepsine uzun sağlıklı ömürler versin.

Merhaba,

26 yaşında çocuk doktoruyum, yaklaşık 2 yıldır evliyim ve henüz çocuk sahibi değilim. Sizinle endometriozisle ilgili deneyimlerimi paylaşmak istedim. Benim şikayetlerim 13 yıl öncesinde başladı fakat endometriozis hastalığım olduğunu 4 yıl önce öğrendim. Lise ve üniversite yıllarımda günlük aktivitemi engelleyen, ağrı kesicilere yanıt vermeyen, şiddetli karın ağrıları, yoğun kanama ve eşlik eden bağırsak problemleri yaşıyordum. Ağrılarım 4-5 gün kadar sürüyor, yoğun kanamam oluyordu. Adet bittikten sonra da batında gerginlik ve rahatsızlık hissi duyuyordum. Düzenli adet gördüğüm için kadın doğum doktoruna daha önce gitme gereği duymamıştım. Tıp fakültesi 4. Sınıf öğrencisiyken, sık idrara çıkma şikayetiyle yaptırdığım üriner ultrasonografi esnasında iki taraflı overlerimde 5-6 cm boyutlarında kitle olduğu söylenince endişe içinde kadın doğuma gittim ve böylelikle bilateral endomerioma olduğunu öğrendim, tümör olmadığı için şükretmekle birlikte geleceğim için endişelenmiştim, infertilite sebebi olabileceğini biliyordum. Endometriozis konusunda uzmanlaşmış hocamın bana hastalık hakkında verdiği bilgi ve güven veren yaklaşımıyla kısmen de olsa rahatlamıştım. Bu hastalıkla yaşamayı öğrenmeli ve uzun vadede bir tedavi planı oluşturmalıydık. Önümüzde iki seçenek vardı ya ameliyat olacak ya da ilaçla adet kanamalarını önleyip hastalığı baskılayacaktık. Endometriozis, yumurta kalitesini bozabilir, batın içi yapışıklığa ya da infertiliteye sebep olabilirdi, ameliyat da kesin çözüm değildi, tekrarlama riski söz konusuydu. Ginera ile tedaviye başladık, ağrılarım hafifledi, fakat ara kanamalarım olunca Visanne diye bir ilaca geçtik. Bu ilacı 11 ay kadar kullandım ve bu dönemde hiç adet görmedim, ağrısız konforlu bir süreçti benim için, takiplerde kistlerimin biri 1 cm, diğeri 3 cm’e kadar küçülmüştü. Evlenmeden 1 ay önce ilaç tedavisini kestik, bu dönemde sancılı adet dönemlerim yeniden başlamış, artık analjezikleri de mide ağrılarım nedeniyle kullanamaz olmuştum. Gebeliğin de tedavi edici olduğunu düşünerek iki defa aşılama bir defa tüp bebek denedik. Başarısız sonuçlanan denemelerimiz ve bu 1,5 yıllık süreçte 6-7 cm boyutlara kadar yeniden büyüyen kistlerim nedeniyle ameliyat kararı aldık. Halen tedavi sürecindeyiz.

Yukarıda bahsettiğim gibi tedavi planı hastanın şikayetlerine göre tamamen değişebiliyor, uzman hekimlerimiz eşliğinde doğru tanı ve tedavi ile ağrılarınızı kontrol altına alabilirsiniz.

Her şey gönlünüzce olsun.

Merhabalar,

İnternette endometriozis ile ilgili ne kadar yerli yabancı makale varsa hepsini incelerken, sitenize denk geldim ve sadece yaşadıklarımı paylaşmak istedim, bir de soru ileteceğim. 25 yaşında, yurtdışında yüksek lisans yaparken, endometriozis hastası olduğumu öğrendim, maalesef ki o ağrı ve acıyı her saniye, her anımda özellikle üzüldüğüm, sıkıldığım anlarda hissettim. Şu an 27 yaşındayım ve tam 2 sene boyunca, kendisini misafir ettim vücudumda. Ne kadar zor ve acımasız bir süreçti anlatmam imkansız kelimelerle… Eminim ne hastalıklar ve zorluklar vardır bu hayatta ama herkesin canı kendisine kıymetlidir, yaşanılan ağrı ağrıdır. Artık ağrı eşiğim öyle bir noktaya gelmişti ki, kafamı duvarlara vurup, acımı unutmaya çalıştığım günler oluyordu. Derken tedavi süreci başladı. Hafta başı iğne olup, aynı gün Londra’ya dönüp, haftasonları tekrardan geliyordum. Yavaş yavaş kilo kaybettim, iştahım kapandı, ağrı benim günüme o kadar hükmetmeye başlamıştı ki, her an her saniye onu düşünür olmuştum. Yolda yürürken, sabah uyandığımda, akşam yatarken gurbetteki düşmanım olmuştu. 2 sene sonunda, biraz küçülür gibi oldu ve sonradan, ilaç kullanmama rağmen birden büyümeye başladı. İlacı kestim ve bir hafta içinde acil ameliyat oldum. 4 gün boyunca ilacı kesmiştim, ameliyatta önce 3.5 cm sanarken, 5.5 cm çıkardılar çikolata kistini. Yani bir hafta bile olmadan 2 cm büyümüştü. Laparoskopik ameliyat oldum ve bu hafta kontrole gittiğimde doktorum yine meyilli olduğumu ve hemen doğum kontrol hapına devam etmemi söyledi. Bunları size yazdım çünkü bıkkınlığımı, bezginliğimi ve hayal kırıklığımı anlatmam imkansız. Ömür boyu ben bununla yaşayacak mıyım? Kimse bana cesaretle cevap veremiyor ve kesin tedavisi olan bir yer, bir ülke varsa lütfen tavsiye edin, her şeyi bırakıp gitmeye razıyım. Hayatıma, işime, gücüme, hiçbir şeye odaklanamıyorum, beni bu hastalık obsesif bir hale getirdi. Umarım samimiyetimden dolayı gülünç kaçmamışımdır, sadece bu hastalığın hayatımın en orta yerinde olmasından duyduğum sıkıntıyı dile getirmek istedim. Sebebinin ne olduğu bilinmese de, en büyük sebebin sadece stres olduğuna inandığım bu hastalığın, düşmanıma dahi uğramamasını temenni ederim. Bu yolda mücadele eden herkese acil şifalar ve doktorlara başarılar diliyorum.

Saygılarımla.

YUKARI